ترفندهای رایانه

مرجع محتوای کاربردی پارسی

یادداشت اختصاصی تسنیم/ عباس عبدی

۱۰ مرداد ۱۳۹۵ – ۱۴:۲۸

میزگرد عباس عبدی و پرویز امینی در باره انتخابات هفت اسفند

"مسأله اصلی ما به‌عنوان کسانی که در این منطقه و خارج از جهان غرب زندگی می‌کنیم این است: چگونه می‌شود در نظام‌های دموکراسی غربی تا این‌حد دروغ و کلک کارآمد شود و با تصمیمات خود جهان را به آشوب بکشانند؟ چگونه باید به این ساختار اعتماد کرد؟".

عباس عبدی تحلیلگر مسائل سیاسی در یادداشت اختصاصی برای خبرگزاری تسنیم نوشته است: در یک ماه گذشته اتفاقات تروریستی تأسف‌باری در جهان و منطقه رخ داد ولی به نظر می‌رسد که در میان این اتفاقات؛ پس از حادثه فرانسه که یک کامیون تعداد زیادی از مردم را زیر گرفت، حوادث آلمان که در اغلب موارد ربطی به تروریسم داعشی هم نداشت از اهمیت خبری بیشتری برخوردار بوده است، در حالی که در همین یک ماه در شرق و غرب ایران انفجارهای تروریستی بسیار وحشتناکی رخ داده که در گذشته نمونه نداشته است. چند انفجار بسیار مهیب در عراق به وقوع پیوست که در یک مورد آن صدها کشته به‌جا گذاشت و قوی‌ترین انفجار علیه مردم عراق در سال‌های اخیر بوده است. اقدام تروریستی دیگر علیه هزاره‌ای‌های افغانستان و جنبش روشنایی بود که تعداد زیادی از آنان بسیار مظلومانه به خاک و خون کشیده شدند.

اینها بخشی از وضعیتی است که در منطقه خاورمیانه با آن مواجه هستیم. کافی است که به یاد بیاوریم، هنگامی که جرج بوش و تونی بلر با همدستی یکدیگر و با کلاه گذاشتن بر سر مسئولین و مردم خود وارد این منطقه شدند، قول داده بودند که با این اقدام آنان نه‌تنها ریشه تروریسم، که ریشه استبداد نیز در منطقه خشک خواهد شد. ولی امروز در چه وضعیتی هستیم؟ حتی هدف اول نه‌تنها از میان نرفته که تازه زنده شده و جان گرفته است. سازمان ملل متحد در یک گزارش رسمی اعلام کرده است که طی ۷ سال گذشته تعداد کشته‌ها و زخمی‌های غیرنظامی در افغانستان افزایش یافته و در سال جاری یعنی ۲۰۱۶ به بالاترین میزان خود رسیده است.

در شش ماه اول سال ۲۰۰۹، تعداد کشته‌ها و زخمی‌ها به‌ترتیب ۱۰۵۲ نفر و ۱۴۴۰ نفر بود ولی این رقم در سال جاری به‌ترتیب به ۱۶۰۱ نفر و ۳۵۶۵ نفر بالغ گشته است، که سرجمع تعداد کشته‌ها و مجروحان نسبت به گذشته بیش از دو برابر شده است. این روند نه‌فقط در افغانستان، بلکه در کل جهان رخ داده است. تعداد کشته‌های ناشی از حوادث تروریستی در سال ۲۰۰۶، حدود ۸۰۰۰ نفر بوده در حالی که در سال ۲۰۱۴ این رقم به حدود ۳۳۰۰۰ نفر رسیده، یعنی بیش از ۴ برابر شده است. مسأله مهم این است که در سال‌های اخیر خسارت‌های ناشی از هر حادثه تروریستی بیشتر هم شده است. در سال ۲۰۱۱، حدود ۵۰۰۰ حادثه تروریستی در جهان ثبت شده که حدود ۷۵۰۰ کشته داشته است، یعنی به‌ازای هر حادثه ۱٫۵ کشته، ولی در سال ۲۰۱۴، تعداد حادثه تروریستی ثبت‌شده به حدود ۱۴۰۰۰ رسیده ولی تعداد کشته‌ها به ۳۳۰۰۰ بالغ شده است، یعنی به‌ازای هر حادثه حدود ۲٫۵ کشته.

این وضع محصول چیست؟ ما دستگاهی برای سنجش نیت و انگیزه افراد حمله کننده به منطقه را نداریم، لذا چاره‌ای نیست جز اینکه ادعای رسمی آنان را بپذیریم. گزارش اخیری که در رد اقدامات تونی بلر و دولت وقت بریتانیا برای همراهی با جرج بوش در حمله به منطقه منتشر شده است، ریشه بخش مهمی از مصائب موجود را، این دخالت می‌داند.

نکته ماجرا اینجاست که تونی بلر به‌جای دفاع منطقی و مستدل از اقدامات خود به انگیزه خود ارجاع داده و گفته است: ”من با نیت خوب و با اعتقاد به صلاح کشور دخالت نظامی را ترتیب دادم“. آیا باید بگوییم او در بیان نیت خود دروغ می‌گوید؟ قطعاً پاسخ منفی است، زیرا هیچ نشانه‌ای در تأیید این ادعا نداریم، حتی دروغ‌هایی را هم که گفته‌اند نمی‌توانند این انگیزه را نفی کنند. اصولاً راهی برای تأیید و رد این ادعا نداریم، به همین دلیل و هنگامی که راهی برای تأیید و رد ادعایی نداریم انگیزه رفتار سیاست‌مداران در ارزیابی عملکرد آنان بی‌اهمیت می‌شود. حتی اگر می‌توانستیم یقین پیدا کنیم که چنین انگیزه خیرخواهانه‌ای هم داشته است، برای ما اهمیتی نداشت، زیرا در این امور انگیزه مسأله ما نیست. انگیزه به ارزیابی شخصیتی افراد مربوط می‌شود و نه به نتایج عملکردی آنان. یک پزشک می‌تواند انگیزه دگرخواهانه یا مادی یا شهرت‌طلبی یا هر چیز دیگری داشته باشد، ولی مسأله بیمار در درجه اول درمان است.

او با هر انگیزه‌ای که درمان می‌کند، باید درست و مطابق دانش درمان کند و در این نتیجه موفق باشد. البته ما برای پزشکان خیرخواه و انسان‌دوست نسبت به پزشکان پول‌پرست احترام بیشتری قایل هستیم، ولی بعد از ارزیابی کارنامه موفقیت آنان در درمان. آقای تونی بلر یا جرج بوش فارغ از هر انگیزه‌ای که داشته‌اند که یک موضوع شخصی است باید از تصمیم و عملکرد خود دفاع کنند، بدون اینکه آن را به انگیزه خودشان ارجاع دهند. منتقدان هم باید به همین مسایل بپردازند و کاری به انگیزه آنان نداشته باشند.

اخیراً یک آهنگ‌ساز مشهور (مکس ریشتر) در مورد سیاست بلر در راه‌اندازی جنگ یادداشتی نوشته و در بخشی از آن آورده است:
"بین ۶ تا ۳۰ میلیون نفر در ۶۰۰ شهر دنیا گرد هم آمدند و همه با این باور متحد شده بودند که دخالت نظامی در عراق بر اساس واقعیت‌های موجود قابل توجیه نیست. آقای جان چیلوت نیز در جدیدترین گزارشی که منتشر کرده است از این دیدگاه به ماجرا پرداخته است. او آشکار می‌کند که جنگ با مستندات کافی و واقعی شروع نشد… .
در تمام طول سال‌های دخالت نظامی در عراق، فاجعه عظیم سیاسی، درست مانند یک سیاه‌چاله بزرگ همه چیز را از جمله اعتبار به دست آمده در فرآیند دموکراسی  و تمام سرمایه اخلاقی‌ای که غرب به دست آورده بود در مسیرش حریصانه بلعید… سرمایه انسانی مصروف در این جنگ از تصور خارج و پس‌لرزه‌ها و اتفاقات پس از این جنگ بی‌پایان است.  قوانین بین المللی، منابع طبیعی، هنجارهای سیاسی، سازمان ملل متحد و اعتقادات مذهبی همه و همه به‌طرز جبران ناپذیری دگرگون شده ناکارآمد شده و یا کاملاً از بین رفته بودند. و حالا ۱۳ سال پس از سقوط صدام، یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های بشری روی کره زمین در میان ویرانه‌های تکه تکه شده باقی مانده است؛ حضوری بی‌ثبات در منطقه‌ای بحران‌زده که در میان جنگی داخلی دائمی اسیر شده است و هیچ گونه چشم‌اندازی برای برقراری جامعه مدنی و آرام در آینده نزدیک برای آن وجود ندارد… .

من سیاستمدار، فعال مدنی و یا روزنامه‌نگار نیستم و هیچ گونه تجربه نظامی ندارم. من یک آهنگسازم و دقیقاً خاطرم هست که در آن زمان با خود فکر می‌کردم؛ چگونه این موضوع که حمله نظامی فاجعه‌ای عظیم به بار خواهد آورد برای من و میلیون‌ها فرد عادی دیگر مانند من به این روشنی بود و با این حال رهبر سیاسی ما آن را درک نمی‌کند؟… .

برخی انسان‌ها این هنر را دارند که نسخه خودشان را از حقیقت ارائه دهند و دیگران را وادار به قبول آن کنند. تونی بلر قانع شده بود که دلایل کافی برای حمله به عراق دارد بنابراین دیگران را نیز متقاعد کرد. او در مصاحبه‌ای ۴۵‌دقیقه‌ای با چشمانی وحشتزده خبر تهدید‌های مستقیم و قریب الوقوع علیه مردم انگلیس را داد تا  آنها را متقاعد کند موضوع حمله به عراق باید جدی گرفته شود… .

شیوه خلاقانه بلر در بازی با واقعیت‌ها و شواهد موجود برای قانع کردن مخاطب، دقیقاً مانند سبکی بود که اخیراً در بحث و جدل‌های مربوط به برکسیت شاهدش بودیم؛ تعویض ضروریه موقعیت افسانه و واقعیت برای عموم. کاری که دقیقًا دونالد ترامپ، بوریس جانسون و نایجل فاراگ انجام می‌دهند".

مسأله اصلی ما به‌عنوان کسانی که در این منطقه و خارج از جهان غرب زندگی می‌کنیم این است که چگونه می‌شود در نظام‌های دموکراسی غربی تا این‌حد دروغ و کلک کارآمد شود و با تصمیمات خود جهان را به آشوب بکشانند؟ چگونه باید به این ساختار اعتماد کرد؟ جالب اینکه از آن زمان تاکنون وضع دموکراسی‌های غربی لزوماً بهتر نشده که هیچ بدتر هم شده است. جانسون در بریتانیا و ترامپ در ایالات متحده نمادی از این بدتر شدن وضع هستند.

به‌علاوه آیا ما حق نداریم بپرسیم که چرا مسأله دخالت نظامی در منطقه برای افکار عمومی غرب وقتی حساس شد و از آن تبری جستند که آثار و عوارض آن گریبان خودشان را در غرب گرفته است؟ مگر این رویدادها پیش از این در منطقه ما موج نمی‌زد، چرا حساسیت فقط بعد از انفجارهای پاریس و لندن و مادرید و مونیخ و… به وجود آمد؟ آیا این نگاه درجه دوم و حتی درجه چندم غرب به مردم و مسایل منطقه و غیرغربی‌ها، ریشه این بحران‌ها نیست؟ یک نمونه آن قاچاق آثار باستانی است. از زمان حضور تروریست‌ها در منطقه معلوم بود که اقتصاد سیاه از جمله خرید و فروش عتیقه و آثار باستانی یک منبع مهم درآمدی تروریست‌ها است. به‌طور طبیعی این اشیاء در نهایت از کلکسیون‌ها و مجموعه‌داران پول‌دار غربی سر درمی‌آورد، ولی حساسیت اصلی و جلوگیری مؤثر از این کار از هنگامی به وجود آمد که داعش در پاریس عملیات کرد و معلوم شد که حداقل ۲۰ درصد منابع مالی داعش از فروش اشیای عتیقه و باستانی است. با هیچ منطقی نمی‌توان این حد از نگاه تبعیض‌آمیز را در چارچوب یک ساختار دموکراتیک توجیه کرد، مگر اینکه چنین ساختاری قلب ماهیت داده باشد، که در این صورت برون‌داد آن نیز چیزی بهتر از تصمیمات بوش و بلر در حمله به مردم منطقه نیست و نخواهد بود.

انتهای پیام/*

منبع : tasnimnews.com

اخبار

برچسب ها: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Mostafa ارسال131 روز قبل