ترفندهای رایانه

مرجع محتوای کاربردی پارسی

نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته از بیماری

نمایشگاه عروسکی توسط زنان بهبود یافته از بیماری سرطان و ام اس برگزار شد که در آن هیچ نشانی از بیماری نبود و امید به زندگی در تک تک عروسک های ساخته شده این زنان به چشم میخورد. هر عروسک شکل و شمایل خاص خودش را دارد، با شرح حالی که برایش نوشته شده است . در این نمایشگاه عروسک عروسک سنگ صبور قصه آشنای زنان ایران است، قصه عروسکی که با هزار عشق و آرزو می سازند و دلتنگی هایشان را توی گوشش می خوانند و می خواهند که همرازشان باشد
عروسک قصه آشنای زنان ایران است؛ رهاشدگان از سرطان و ام اس با هزار عشق و آرزو می سازند.
در نمایشگاه عروسک های ساخته شده توسط زنان بهبودیافته از سرطان و ام اس، هیچ نشانی از درد و رنج و بیماری نیست، هرچه هست خنده است و خنده است و خنده.

صدای خنده از راهرو شنیده می شود. چند پله بالاتر، نمایشگاه زنانی است که از سرطان و ام.اس بهبود یافته اند. زنانی که در طول دوره بیماری، در پروژه عروسک سازی «سنگ صبور» شرکت کردند، عروسک های ساخته دستشان را در گالری شلمان به نمایش گذاشته و در روز آخر این نمایشگاه، دور هم جمع شده اند تا یک بار دیگر بهبودشان را با هم جشن بگیرند.

روی دیوارهای سفید این گالری، عروسک هایی با لباس های رنگی به چشم می خورد که هرکدامشان یادآور روزهای سخت یکی از این زنان است؛ عروسک هایی که یا روی تخت بیمارستان یا در خانه و دوران نقاهت خلق شده اند تا سنگ صبور دردهای جانکاهی باشند که سراغ این زنان می آید.

 
نمایشگاه عروسک

نمایشگاه عروسک سنگ صبور 

عروسک سنگ صبور قصه آشنای زنان ایران است، قصه عروسکی که با هزار عشق و آرزو می سازند و دلتنگی هایشان را توی گوشش می خوانند و می خواهند که همرازشان باشد. رازهایشان گاهی این قدر بزرگ است که حتی دل سنگی عروسک را هم می شکند، مثل رازهای این گروه که روزی بیماری زندگی را برایشان سخت گرفته و آنها به نشانه مبارزه عروسکی ساخته اند از تکه های لباس هایشان و برایش قصه ها گفته اند.

هر عروسک شکل و شمایل خاص خودش را دارد، با شرح حالی که برایش نوشته شده. گل قدم میرزا زاده که سرطان پستان را پشت سر گذاشته، در توضیح عروسک «سنگ صبور»ش نوشته:این عروسک خودم هستم. یک روز می خواستم برم پرتودرمانی، حالم خیلی بد بود و تنها بودم، سرم گیج رفت و ایستادم و گفتم:«خدایا اگه اینجا زمین بخورم، هیچکس منو پیدا نمی کنه. خودت کمکم کن.» ناگهان حس کردم پشتم داغ شد، احساس کردم یکی از پشت کمرم منو بغل کرده و دو تا بال دیدم به اندازه دست هام و وجودش رو احساس کردم. حالم خیلی خوب شد.

 
همونجا گفتم خدایا شکرت و دیگه نترسیدم و تمام پرتودرمانی رو تنها رفتم. دیگه از اون موقع از چیزی نترسیدم … عروسک ساختن خیلی حالم رو خوب کرد. اولش باور نمی کردم بتونم درست کنم ولی شروع کردم و هر عروسکی که ساختم حالم بهتر شد و به زندگی امیدوارتر شدم.

فریبا داننده ۵۳ ساله هم که بهبودیافته از سرطان رحم است، عروسکی درست کرده که عروسک دارد. او در توضیح سنگ صبورش نوشته:«اسم عروسک من آیلاره. آیلار یه عروسک سنگ صبور داره که اسمش طرلانه. آیلار دوست داره چشماشو ببنده و طرلان دنیا رو به جای اون ببینه تا آیلار بتونه چشم هاشو باز کنه و تو رویاش به جاهای زیبایی که دوستشون داره بره. این بهش آرامش می ده. عروسک سنگ صبور من یه عروسک مسافره که تو رویاهام داره سفر می کنه.»

«در بین بازدیدکنندگان، پزشکان بعضی از این زنان هم هستند که آمده اند ببینند چه چیزی این همه به بیمارشان انگیزه و روحیه داده.» مریم مفاخری، برگزارکننده این نمایشگاه به این پزشکان اشاره کرده و درباره این نمایشگاه می گوید:پروژه سنگ صبور دو سال قبل، بعد از سفر به چند روستای کشورمان و دیدن زنانی که با ساخت عروسک های بومی، تاثیر ساخت عروسک را در زندگی شان تجربه کرده بودند شکل گرفت.

 
به این فکر کردم که این کار می تواند اهداف درمانی هم داشته باشد مثل کمک به ترمیم تصویر بدنی بعد از انجام شیمی درمانی و عمل جراحی. این شد که این کار را برای تعدادی از زنان در حال درمان و بهبودیافته از سرطان و ام اس در مراکز درمانی و موسسات آغاز کردیم.

نمایشگاه عروسک

ساخت عروسک سنگ صبور در نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته 

مفاخری که روانشناسی خوانده و هشت سال در حوزه ارتقای کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان کار کرده، ادامه می دهد:بعد از این که تجربیاتی درباره عروسک ها به دست آوردم به این نتیجه رسیدم که این موضوع می تواند در امیدبخشی به زندگی بیماران موثر باشد. شیوه کار به این صورت بود که به مراکز درمانی و بیمارستان ها می رفتم، برای بیمار ها قصه سنگ صبور را می گفتم و از آنها می خواستم عروسک «سنگ صبور» خودشان را درست کنند تا بعد، قصه خودشان را برای آن بگویند و از زبان عروسک، داستان را برای ما تعریف کنند و از تجربه های شخصی شان حین ساخت عروسک بگویند.

او امیدوار است که این پروژه بتواند برای معرفی نقش هنر در بخش های بیمارستانی موثر باشد چراکه «ساخت عروسک یا کارهای مشابه و خلاقانه، در بیماران شوق زندگی ایجاد کرده و امید آنها را نسبت به توانایی هایشان افزایش می دهد. از نظر علمی ثابت شده است که هنر می تواند استرس را کم کرده و ایمنی بدن افزایش پیدا کند و این چیزی بود که در این بیماران دیدیم.»

بهزاد شفق هم هنرمندی است که کارهای اجرایی و هنری برگزاری این نمایشگاه را بر عهده داشته. او با اشاره به این که اولویت ما در نمایشگاه این بود که این ۱۸ نفر زن بهبودیافته خوشحال شوند، می گوید:«در عین حال، امیدواریم این امید و انگیزه به سایر بیماران هم انتقال داده شود و بدانند ابتلای آنها به بیماری هرچقدر هم سخت باشد و نامی مثل سرطان یا ام اس داشته باشد، باز هم نباید تسلیم شوند و دنیا به آخر نرسیده است.»

او درباره این نمایشگاه می گوید:«در ۳۰ سال گذشته در دنیا مرز هنر بین افراد هنرمند و تحصیلکرده در این رشته و عوام کم رنگ شده اما در ایران هنوز این موضوع در جامعه ما به رسمیت شناخته نشده و فکر می کنیم تنها افرادی هنرمندان درجه یک هستند که فارغ التحصیلان دانشگاه معتبر باشند، در حالی که بسیاری از افرادی که در خانه ها یا شهرها و روستاهای دورافتاده هستند، بسیار هنرمندند و تنها باید این هنر را در آنها شناخته و کشف کرد.

 
این موضوع مخصوصا درباره زنان خانه دار صادق است که باید هنر آنها را جدی گرفت، این نمایشگاه یک ویژگی مهم دارد و آن همین است که تلاقی بین هنر امروز و هنر زنان خانه دار را توانستیم به نمایش درآوریم. این اتفاقی است که در گالری ها کمتر شاهدیم و امیدوارم نوعی اعتماد به نفس به زنان خانه دار داده شود تا بتوانند هنرشان را به رسمیت بشناسند.»
 
نمایشگاه عروسک

ساخت عروسک سنگ صبور در نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته 

آرزو نصرتی، از زنانی است که بیماری سرطان روده را پشت سر گذاشته و حالا در روز اختتامیه آمده تا در کنار دوستانش باشد. او درباره حضورش در این نمایشگاه می گوید:در سال ۱۳۹۱ به صورت اتفاقی متوجه بیماری ام شدم. در ابتدا این موضوع برایم یک شوک بزرگ بود؛ اما به خدا توکل کردم و حالا فکر می کنم این بیماری به من فرصتی داد که دوباره خودم را بشناسم و به حقیقت درونی خودم واقف شوم.

او که کنار عروسک سفیدپوشش ایستاده، درباره تجربه اش هنگام ساخت سنگ صبورش می گوید:وقتی عروسک می سازم، چند ساعتی از دنیای بیرون جدا می شوم. به من حس خلق کردن دست می دهد، بیشتر به عظمت خدا پی می برم و حسی پیدا می کنم که قابل وصف نیست.

 
در این نمایشگاه برای ما مهم بود که رسالتمان را انجام بدهیم، پیام سلامتی و امید را چه به انسان های بیمار و چه افراد سالم برسانیم. هرکس هم که آمده این عروسک ها را دیده، با انر‍ژی مضاعفی از این نمایشگاه خارج شده و همین لبخندی که روی صورتشان نشسته برای ما کافیست.

او حالا بهتر شده و روزهای سخت را پشت سر گذاشته:دوره بیماری برای ما و خانواده مان خیلی سخت بود ولی آنقدر معجزه های خداوند را دیده ایم که حالا زندگی برایمان شکل دیگری شده است. همیشه فکر می کنم این یک مسیر سبز متبرک است و از خدا می خواهم که حالا که ما بهبود پیدا کردیم، در مسیر امید بخشیدن به دیگران به ما قوت و قدرت بیشتری بدهد.

 
نمایشگاه عروسک

ساخت عروسک سنگ صبور در نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته 

سهیلا سادات حسینی هم که دانشجوی کارشناسی ارشد معماری است، در حال درمان بیماری ام اس است:در سال ۱۳۸۵، وقتی ۲۳ ساله بودم تشخیص ام اس در مورد من داده شد. بعد از آن شروع به کورتون درمانی کردم تا این که بیماری ام پیشرفت کرد، حالا پا و دستم کمی با مشکل مواجه شده است.
 
ماجرای ساخت عروسک از اینجا شروع شد که برای درمان به کلاس یوگا می رفتم، در این کلاس ها پروژه عروسک سازی سنگ صبور به من معرفی شد، به دلیل این که دست راستم توانایی کافی نداشت نمی خواستم قبول کنم. تا این که بیشتر با این موضوع آشنا شدم و با این که تازه کورتون درمانی کرده بودم و سختی های زیادی داشتم، شروع به ساخت عروسک کردم. کم کم دیدم در حال بهتر شدن هستم و دیگر در دستم مشکل خاصی احساس نمی کردم تا جایی که حتی می توانستم سنتور بزنم.

او حالا حسابی با عروسکش انس گرفته و هروقت بخواهد از سختی های بیماری اش حرف بزند، تنها نیست:وقتی عروسکم را ساختم به قدری با آن انس گرفتم که همیشه با من است. تجربه ساخت عروسک برای من خیلی مفید بود، با عروسکم از سختی های درمان حرف می زنم و از امیدها و آرزوهایی که برای آینده دارم.

 
نمایشگاه عروسک

ساخت عروسک سنگ صبور در نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته 

ملیحه سهرابی ۶۰ ساله هم که خانه دار است، از سرطان کولون بهبود پیدا کرده:سال ۱۳۸۳ متوجه بیماری شدم. چند بار دکتر رفتم و تشخیص ندادند که به چه بیماری مبتلا هستم، اما بعد گفتند سرطان داری و آنقدر پیشرفت کرده که اگر تا سه روز دیگر جراحی نکنی مرگ تو حتمی است.
 
فوری آزمایش دادم و برای جراحی آماده شدم. شب قبل از عمل تمام مدت در حال راز و نیاز بودم و از خدا خواستم یا بهتر شوم و به زندگی برگردم یا اگر قرار است دچار عوارض جراحی شوم، اصلا زنده نمانم. فردا که شد، دکتر آمد گفت چه کار کرده ای که عمل تو اینقدر موفقیت آمیز بوده؟ این شبیه معجزه است.

او که در دوره های بعد از عمل و شیمی درمانی عروسک سنگ صبور را درست می کرده، حالا عروسکش را در اتاقش دارد و به یاد روزهایی است که سخت اما با صبوری گذشته:این عروسک ها را که درست می کردیم خیلی روحیه داشتم، در دوازده جلسه شیمی درمانی که سه روز بستری می شدم، تمام مریض ها را می آوردند پیش من می گفتند به این بیمارها روحیه بده.

 
شاید بعضی ها درک نکنند که چه روحیه ای به فرد بیمار داده می شود اما ما با عروسک ها حرف می زنیم و آرامش می گیریم. در جریان این نمایشگاه هم دوستانی پیدا کرده ایم که آنها هم همدرد ما بوده اند و حالا هیچکداممان تنها نیستیم.
 
نمایشگاه عروسک

ساخت عروسک سنگ صبور در نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته 

اکرم صبوری هم عروسک هایی را که خلق کرده در دست دارد و از بیماری در حال درمانش ام اس می گوید:بهمن ۱۳۹۲ متوجه شدم به ام اس مبتلا هستم. هنوز در حال درمانم و هفته ای سه روز تزریق انجام می دهم. من اصلا بیماری ام را پنهان نمی کنم. فکر می کنم باید این بیماری را قبول کرد و لازم است با روحیه دادن به خودمان با این بیماری مقابله کنیم. اعضای خانواده و دوستانم در جریان بیماری من هستند و سعی نکردم آن را انکار و کتمان کنم.

او درباره این که این عروسک ها واقعا سنگ صبورند؟ می گوید:همین که این عروسک ها را درست می کردیم از بیماری فارغ می شدیم. من حتی گاهی یادم می رفت که ساعت برای خوردن داروهایم زنگ می زند. این عروسک ها ساخته دست ما هستند، با آنها حرف می زنیم و آرزوهایمان را به آنها می گوییم. آرزو می کنم سلامتی ام را به دست بیاورم و در برابر مشکلاتی که در زندگی پیش می آید توانا باشم.

اکرم را برای گرفتن عکس یادگاری صدا می کنند. همه شان جمع می شوند و جلوی دوربین می ایستند تا شادی ، امید و صبوری شان را در کنار هم ثبت کنند.

نمایشگاه عروسک زنان بهبود یافته سرطان و ام اس+تصاویر

منبع : namnak.com

مجله